Zwoele avond vol gebroken meisjesharten

Presentator Otto-Jan was duidelijk nog niet goed wakker vrijdagavond. Luidkeels kondigde hij de groepen aan in de overtuiging dat het donderdag was en het weekend bijna voor de deur stond. De tienermeisjes op de Grote Kaai waren echter te dronken van verliefdheid om zich daar iets van aan te trekken en droomden luidop van het mannelijk schoon dat geprogrammeerd stond.

Om acht uur trad het North Mississippi Allstars Duo aan. Een nobele onbekende in de muziekwereld, maar de organisatoren van de feesten oordeelden dat er in Lokeren toch een publiek voor hen bestond. De verwachtingen stonden niet echt hoog gespannen bij aanvang van de groep met de meest amateuristische youtube-videoclips aller tijden. Maar als vast voorprogramma van Roger Plant bewezen ze dat het talent van hun legendarische vader Jim Dickinson wel degelijk door hun aderen stroomt. Vooral gitarist Luther bleek over een wonderlijk gitaartalent te beschikken en toverde de meest originele solo’s uit de klankkast. Toen Cody en zijn broer zich waagden aan een bluesduet, raakte de Grote Kaai volledig in trance. Emotioneel en zwaar onderschat. De beste nieuwkomer die de Lokerse Feesten in jaren te bieden hadden.

De collectieve rustdag van het Lokerse publiek zorgde er gisteren voor dat het een dagje relaxen was onder zuiderse sferen. En wie is beter dan een New Yorkse Gentenaar van Puerto-Ricaanse afkomst om die sfeer ten top te drijven? Sinds enkele jaren trekt Gabriel Rios de wereld rond met een theatertour waar Jef Neve met zijn piano –een ware publieksopwarmer trouwens- en Kobe Proesmans als percussionist de hoofdrol spelen. Latin in een jazzy sfeer is waar zij voor staan. Traditiegetrouw opende Rios –ditmaal met een onafscheidelijke gitaar in de hand- dan ook met ‘Voodoo child’. De start van een lange salsadans doorheen zijn gevarieerde oeuvre. Al snel nodigde hij het publiek uit voor een meezingsessie van zijn grootste hits. Onverwoestbare klassieker ‘Broad daylight’ en betoverende golden oldie ‘Angelhead’ volgden elkaar aan hoogtempo op, gepaard met een overenthousiaste en meekwelende achterban die al diep in het mojito-glas had gekeken. Na zijn roemrijke hits, zette Rios zijn set voort in het Spaans. De Latinlover waagde het zelfs zijn publiek in het rollende Spaans aan te spreken en deed daarmee heel wat vrouwenharten sneller slaan. Toegegeven, ook wij bleven er niet ongevoelig voor al dat zuiders testosteron. Na een spektakeltje van zijn beste salsamoves en bossa nova, schakelde Rios een versnelling lager en reisde met ons de wereld rond tot in ‘Beijing’. Om uiteindelijk met het toepasselijke ‘Take your coat of’ af te sluiten – met een knap stukje a capella achter de hand. Zwoele hitte vraagt om salsa en Gabriel had voldoende peper in zijn broek om die te geven. Zweterig en plakkerig, maar tegelijk opzwepend. Een uurtje meer dan geslaagd genieten.

Zoals zijn voorprogramma het al verraadde was er op de affiche ook een plaats voorbehouden voor alweer een man op leeftijd:  Roger Plant. De geblondeerde zestiger en voormalige Led Zeppelin-ster bracht zijn Band of Joy mee voor zijn enige Belgische optreden dit jaar. De groep ging midden de jaren ’80 uit elkaar en nam nooit platen op. Maar enkele jaren geleden blies Plant de band terug nieuw leven in en verlegde de focus naar psychedelische country en folk. Tijdens het optreden op de Grote Kaai werd dan ook een mix gebracht van vervlogen Band of Joy-songs en werden oude Led Zeppelin-nummers in een nieuw jasje gestoken. Dit onder een decor vol lampions dat ons deed denken aan nostalgische woordstock-momenten. Ook het jonge publiek had dat begrepen en lag gedurende het optreden van Plant joints te roken op de grond.

Tot slot stond ook een 24-jarig voorprogramma van The Stones en wijlen Amy Winehouse geprogrammeerd. Paolo Nutini is een niet onknappe Schot met Italiaanse roots en één van de meest oprechte en tegelijk ook intiemste singer songwriters van het moment, die de charts domineert. Hij verraste met een opgewekte set die het hart van de hysterische tienermeisjes op de eerste rijen op hol deed slaan. Zijn vrolijke haren-in-de-wind-tijdens-het-cruisen-met-je-eerste-auto-muziek klonk live een pak rauwer dan op zijn geairbrushte CD en ontlokte niet alleen een dansje, maar ook enkele huwelijksaanzoeken bij het publiek. Het fanatieke enthousiasme bij de Lokeraars werd bovendien sterk gestimuleerd door het feit dat Nutini enkel zijn grootste hits bracht, van opener ‘Jenny don’t be hasty’ tot ‘Candy’ en ‘New shoes’. Vooral sterk in de hogere regionen en reflecterend over zijn eigen (liefdes)leven. En zo horen we hem ook het liefst. Ook muzikaal klonk Paolo ijzersterk. Vergezeld van een legertje blazers, een piano en enkele percussionisten, slaagde hij erin Lokeren omver te doen vallen van verbazing. Onbekend bij de massa, maar sinds vrijdag zeker niet meer onbemind. Helaas dames, hij is al bezet!