Hardrock blust hitte vijfde dag van Lokerse Feesten

De vijfde dag van de Lokerse Feesten ging van start op een met regenplassen bedekt festivalterrein. De weergoden hadden er na een zwoele maandagavond meteen de brui aan gegeven en dwongen het ruige hardrockerspubliek om in regenjas hun muziekgoden te aanschouwen.

Opener van deze ruige dinsdag was de Australische band Airbourne. De groep van de gebroeders O’Keeffe is al geruime tijd bezig met de Final Frontier World Tour. Misschien verrassend dat ook het kleine Lokeren aangevinkt stond op hun festivallijstje. Voor wie Airbourne als een onbekende in de oren klinkt, is de link met AC/DC makkelijk gelegd. Joel en Ryan zorgden ervoor dat Airbourne een even sterk afkooksel is van de wereldgroep en verrasten ons dan ook een uur lang met een optreden waarvan het basisingrediënt een stevig potje rock was. Gewapend uiteraard met maar liefst twaalf extra geluidboxen om hun muzikale kabaal volledig tot zijn recht te laten komen. Aussie O’Keeffe greep iedere kans om als halfnaakte brulgorilla het publiek te entertainen met zijn ellenlange gitaarsolo’s. Tussen het publiek, in de nok van het podium,… Niets was hem teveel. ‘No way but the hard way’ en dat hebben we ook mogen horen. Een beetje ‘Too much’ voor onze oren al die decibels. Nekverrekkingen waren meer regel dan uitzondering. De verkoop van pijnstillende zalfjes zal de inkomsten van de Lokerse apothekers aanzienlijk de lucht in doen gaan. 

Kyuss Lives! vond dat de volumeknop van Airbourne nog iets te laag stond en besloot de decibels daarom wederom de hoogte in te jagen waardoor rockmaagden noodgedwongen werden teruggedrongen tot achteraan de Grote Kaai.  De sound van de groep klonk hierdoor heel wat rauwer dan die van zijn voorgangers. Kyuss deed de boel dan ook vanaf de eerste noot volledig ontploffen –zelfs zonder Nick Oliveri. Echte fans oordeelden echter dat het optreden van de pioniers van het stone rock-genre in de AB, eerder dit jaar, stukken beter was. Het kon de Lokeraars echter weinig schelen. Zij genoten van hun portie headbangen en keken vol verlangen uit naar Triggerfinger.

De oude Belgische rotten van Triggerfinger brachten gisteravond als hoofdact een mix van rock en blues. Dat Ruben Block en zijn volgelingen kunnen presteren, hebben ze met verve kunnen bevestigen. Mario Goossens en zijn attributen stonden ditmaal niet in een donker hoekje verscholen. Fijn om een drummer eens op de voorgrond te zien staan en tijdens het slagwerk volledig uit zijn dak te zien gaan. En dan hebben we het nog niet gehad over Block zelf –strak in het bruine maatpak! Dat de man in een vorig leven hijgtelefoons heeft gepleegd naar vriendinnetjes leidt geen twijfel, want zijn bindteksten klonken bijna pornografisch pervers. Een grommend en grollend naughty bluesbeest dat de Grote Kaai meteen omdoopte in werelds grootse openluchtbordeel. Veruit de beste Belgische band van het moment! Vooral live klinken hun songs dan ook stukken beter dan op de radio. En Lokeren ging voor hen helemaal door de knieën.