Dream team op dag zes

Woensdagavond was een avond waar iedereen reikhalzend naar uitkeek. Het programma, gevuld met een overdosis testosteron, was veruit het beste en meest entertainende dat de Lokerse Feesten tot nu toe te bieden hadden. We waren dan ook niet verbaasd toen we menig vrouwmens met slipje in de hand hun eerste stappen op het festivalplein zagen zetten. Bart Peeters, Joe Cocker en Piet Goddaer zullen het geweten hebben!

'Is iedereen wakker?' joelde Bart Peeters woensdag door de microfoon. Een van zijn vele pogingen om de Lokeraars wakker te krijgen.  Als een sneltrein raasde hij door de Grote Kaai en speelde de ene meezinger na de andere. Gehuld in een helblauw hemd –dat hij na een Ben Crabé-incident inruilde voor een zwart exemplaar- liet hij de oerspast in zich los op het zonovergoten podium, een mix van folk, wereldmuziek, pop en hiphop in de aanslag.  Vernieuwend was Peeters niet echt. Zijn dansimitaties van Natalia hebben we al minstens tien keer mogen aanschouwen en zijn vernederlandste afkooksels van Amerikaanse hitmachine Black Eyed Peas waren weinig creatief –lees: een bijna letterlijke vertaling van de songtekst. Dat belette Bart echter niet om eens flink keet te schoppen en het publiek mee te sleuren in zijn klassieke meezingers, een portie Arabische romantiek inbegrepen die gebracht werd door de Marco Borsato van die regionen. Dat Bart Peeters een kleine deugniet is, gevangen in het lijf van een volwassene, hebben we woensdag ook mogen horen in een geweldige oneliner naar Morissey. Vastberaden dook Peeters op met een broodje hesp en verkondigde luid dat de backstage hermetisch moest worden afgesloten van alle vleesresten. “Ik heb de laatste sandwich maar meegenomen, zo kan het grote ego van Morrisey erin” zo sprak de man afsluitend. Het publiek stond echter nog steeds onder stroom. Bart Peeters liet zich dan ook snel overtuigen voor een rondje bisnummers.

Bart Peeters was slechts het startschot van de avond. Een peulenschil zo zal snel blijken. Na hem trad Joe Cocker, opnieuw een 67-jarige legende, aan. De man met de rauwe stem en kenmerkende gestiek bracht in zijn vijftigjarige carrière maar liefst 21 studio- en 4 live-albums uit. Genoeg om enkele uren de Lokeraars bezig te kunnen houden. Geflankeerd door twee zeer atletische achtergrondzangeressen, dook Cocker energieker dan ooit het podium op en waagde zich geregeld aan een sprongetje. Het succes dat Cocker al zijn hele loopbaan geniet, heeft hij te danken aan zijn covers van andere artiesten. Zijn setlist was dan ook sterk gekleurd door weinig eigen materiaal -‘Up where we belong’, ‘little help from my friend’, ‘come together’ en ‘leave your head on’ werden aan elkaar geregen. Niet dat dit de Grote Kaai wat kon schelen want zij smulden uit de hand van de grootmeester en er werd vrolijk meegezongen tot in de achterste rijen. Afsluiten deed hij met ‘You are so beautiful’. Het ultieme kippenvelmoment van de hele feestweek. Het was de avond van de bisnummers. Ook Cocker ging door de knieën en zwichtte voor de Grote Kaai. 67 maar nog lang niet afgeschreven! Joe kwam, zag en overwon de hele meute.

Na Cocker volgde de climax van de zesde festivalavond in de vorm van een van de grootste namen uit ons muzikale belgenland: Ozark Henry. Piet Goddaer was gehuld in een mannenjurk –hoe anders het zwarte gedrocht benoemen?-, huppelde blootvoets over het podium en sloeg erin het feestje naar een veel hoger niveau te tillen. Toegegeven, het klinkt vaak allemaal hetzelfde, maar de stem en het charisma van Goddaer zorgden regelrecht voor kippenvel. Zijn nummers straalden in hun soberheid en eenvoud en zorgden voor emotionele stiltes en spanning bij het publiek. Dat de man muziek maakt waar hij zelf van geniet, was van zijn gelukzalige gezicht af te lezen. Een ding is zeker: je bent voor of tegen Ozark Herny. Maar hun platinaschijven zijn meer dan verdiend. Morgen is het uitkijken geblazen. Daagt Morrisey op of blijft hij ver weg van de braadgeuren van het festival? Dat is de vraag die elke festivalganger al dagenlang bezig houdt.